lao

bu ne biçim hikaye böyle… böyle garip bir şekilde dinleyip dinleyip duruyorum kaç zamandır, gözlerim doluyor gibi oluyor bir yandan. bir yandan ne alakası varsa, sözleri bile onca dinlemeye rağmen aklımda değil. bazı cümleleri sadece. tekrar ediyorum bir soru gibi. bir soru gibi, cevabı bulunamayın, sanki çokca sorulursa kendi içinden bir cevap çıkacakmışcasına çokca sorulursa cevabı bulunabilecek. belki de sadece daha da bulanıyor aklım. aklımı sevmiyor, genel olarak aklı diyemiyorum, belki iyi bir şeydir, bende ki değildir. hastamıyım neyim… gidesim de geliyor, yenilenip dinlenesim… neyse, sevmiyor olmak bulandırıyor olabilir aklı, seviyor olmak berraklaştırıyor belki. öyle olsa gerek. öyle böyle bir şey değil seviyor olmak, öyle diyor, öyle olanlar…. yada yolum açık olsun…

değişik değişik şeyler olmuyor. değişik eylemler, sohbetler, olaylar v.s. dünya hani küçük diyorlar ya, dünya gerçekten çok küçük. iki insan arasında ki mesafe çok daha büyük olabiliyor, bazen. neyse işte, bütün bunları ciddiye aldığımda sıkıntı çıkıyor, en ciddiye alınası konu bile o anda bir geyik vesilesi haline gelmiyorsa, dünya iyice küçülüyor…

bugün birde annemin mezarına gittik. iki yıl olmuş vefat edeli, allah rahmet eylesin. zamanla alakalı sorunlarımdan dolayı tam olarak algılayamasam da, çok olmuş. belki bu çokluk hissinden dolayı zaman algım da bozuldu. vefat ettiğinin ertesi günüde çok olmuştu, sonraki günde çok. hep çok olunca 2 yıl, 5 yıl, bilmem kaç yıl olması bir şey ifade etmiyor…

çokca evlen lafını da işitiyorum. ezandan çok duyuyorum herhalde bunu, nasılsın dan çok, başka başka ifadelerden çok. benim evlilik üzerine bildiğim, düşündüğüm hiçbir şeyle anlamlı bir bütünlüğü yok bu ifadenin. geç kaldın diyorlar, doğru, ama anlamlı değil. olur deyip geçiştiriyorum galiba. galiba olmayacak, ara sıra geyiğini yapmaya devam edeceğiz, bazen hüzünleneceğiz olmadı diye. yada belki birden bire olacak. aklım çok iyi değil ya, hesap kitap da yapamıyorum, şöyle şöyle olur, olsun v.s. diye…

iki yılda çokmuş, başka bir açıdan hiç, boş…

hiçbir yere yetişmem gerekmiyorsa da doğrudan, hep geç olmuş gibi hissediyorum. ve geç oldu diyorum, kalkayım, bir bahane illaki bulunur hareket edince… geç oldu, kalkayım artık….