lao

Meczuba uğradım geçen gün, bayramda görüşememiştik, köyden dönünce ancak gidebildim yanına, bayramlaşabildik. Çay içtik, sohbet ettik. Köyden bahsettim, yoldan, yolculuktan. Yalnız olmaktan, alışkanlıkları terk etmekten, bazen neyin alışkanlık olduğunu unutmuş olmaktan. Sonra meczup anlattı, yoldan, yolculuktan, yalnız olmaktan ve alışkanlıklardan. Benim saydıklarımda elle tutulur, gözle görülür şeyler vardı, onun anlattıklarını ne gözümle görebilirdim, ne elimle tutabilirdim. Anlamamış değilim, ama herhangi bir anlam yükleme  beraberinde anlamsızlığı getirirdi. Ucu belirsiz cümleler de değildiler, daha çok ucu uzak cümleler.

Meczup dedim bir ara, ben ne istiyorum…

Sustu bir müddet, çay içermisin diye sordu, içerim dedim. Çay doldurdu, birer yudum aldık, sonra, mesela çay istiyorsun dedi. Evet istedim, ama bunun gibi değil, yani bu kadar basit değildi istemekten kastım. Ben ne istiyorum gerçekten diye yeniledim sorumu. Meczup biraz sustuktan sonra yine, çay içermisin diye sordu. Yok dedim, bitmedi henüz bardağım. Biraz durduktan sonra, demek ki olan şeyler istemiyorsun dedi. Evet, doğal olarak istemiyorum dedim, ama neyim eksik ve istiyorum ve gerçekten aslında neyimiz olabilir bilmiyorum, zannımca bütün bu sıkıntı da bu yüzden. İsteklerimiz olabilir dedi meczup. İsteklerini dinle, düşünme ne istiyorum diye, dinle sadece. Ne istediğinden ne eksiğin olduğunu anlarsın, neye ihtiyaç duyduğunu, ne olmak istediğini, ne olamayacağını. İsteklerine iyi bak, hangisi senden, hangisi başkasından geliyor, bütün bunlar ne anlama geliyor diye bakarak kendini tanırsın. En çok kendimizi isteriz, bilerek yada bilmeyerek. En çok kendimize ihtiyaç duyarız, çünkü asıl yol orada başlar. Bir noktadır o, sonra o bir çizgi olur ve başka başka çizgiler.

Sustum biraz, söylediklerini tekrar düşününce anlamsız geldi kelimeler, ama duyarken, dinlerken başka bir şey vardı, düşünerek olmayan. Gayrı ihtiyari sonra diye sordum. Güldü meczup, epeyce güldü. Ahh lao dedi, dağı görmedin, tepesini soruyorsun…