lao

geçenlerde bir geceydi, yine uyuyamadığım. dolanıyordum düşünceler, daha çok sıkıntılar arasında. kaçacak yer arıyor insan bazen, uykuyu kovalıyor. oda kaçınca fena kaçıyor, yakalamak mümkün değil. neyse, dolanıyorken putlarımdan biri çıktı karşıma. epeyce de güzel, uyuyamıyorum bari kırayım bunu dedim. ama uykusuzluğun verdiği bir güçsüzlükde var. yaklaştım, yaklaştıkça güzelleşti. elim kalkmadı, uzanabildim sadece, okşadım, sevdim. gözlerim doldu, epeyce doldu, kötü oldum. kırmam gerekiyordu, öylece kaldım karşısında. sonra bu aslında put felan değil demeye başladım, uyku sarhoşluğu da var. orta yol bulmaya çalışıyorum, gözlerim giderek doluyor ve ağırıyor. yalvardım, sen put olma, bende seni kıramamış olmayayım.  zor bir durum, uyku daha  da uzaklaşır, uzaklaştı, sarhoşluğu kaldı. öylece uyuyakalmışım bir ara, erken kalkmam gerekiyordu, kalkamadım, geç kalktım. zihnim daha iyi gibiydi. hatta kendime felan geldim diyebilecek kadar iyi neredeyse. neyse, pat yine çıktı aynı put. yine çok güzel, ama gecenin acısı da var, gözlerimin ağrısı. neyse, yaklaştım, tekrar tekrar inceledim, çok güzeldi, ama kırılmayacak kadar değil. vurdum, ancak bir perdesi açıldı. daha da güzel. ve her perdenin arkasından öncekini unutturacak kadar güzel. ama zihnim, hazır yeteri kadar yerindeyken, kırdı, döküldü… şükrettim, ve umarım kendimi kandırmıyorumdur dedim…

sonra başka günler  girdi araya, ben yazacaktım, yazamadım. beni engelleyen düşünceler ve insanlar oldu. söz önemlidir, bir kere çıktımı ağızdan, nereye kadar uzanacağı, neler yapacağı ve kimlerin duyacağı belli olmaz. bilmediği için de fütursuzca konuşur insanlar…

birde, gece bulunanla gündüze çıkılmaz, yeniden bulunmuyorsa. gündüz başka bir şey, ömrün çoğu gece…

- - -

la ilahe illa ente sübhaneke inni küntü minezzalimin