lao

bir

yazmak, yaşamayla dolaylı bir ilişkisi olduğundan olsa gerek, saçmalığın sınırında yer alıyor. buradan hareketle, insanların saçma sapan ilişkilerinin de dolaylı olarak birbiriyle bağlantılarından olduğunu söyleyebiliriz beklide. illaki bir şey söylemek gerekmiyor, ama, işte söylemekte, bazen kişinin kendisiyle dolaylı ilişkisi olabiliyor. içinden çıkılmaz bir saçmalık…

 iki 
son günlerde geçmişe ilişkin düşünürken, bazı konularda değiştiğimi gördüm. yeterince değil henüz, ama en azından adım attığıma sevindim. biri, herhangi bir şeyde, saçma yada makul görülebilecek herhangi bir şeyde başarılı olma isteği, hatta ihtiyacı. başarılı olmak neden önemliydi ki benim için, neyden dolayı önemli? birde, sahip olma isteği. bu benimdir demek, ve benimdir denebilecek şeyleri çoğaltmak. bu isteği tamamen öldürmek zannımca çok mümkün değil, ve çok doğruda olmayabilir. bir şeylerin heyecan vermesi, sahip olmaya çalışılması falan. bende yedekte tutuyorum bir iki ulaşmamın zor olduğu şeyleri, ve ulaşmak içinde çabalamıyorum. gerekirse, var diyebilmek için sadece?

üç

anlaşılmamakgibibirderdiolaninsanlarıgaripsemişimdirherzaman,saçmagelmiştiryapılan. anlaşılma derdi de öyle. öyle bir şey yok diyorum çoğu zaman, sonra bazen, hatta bazı dönemlerde daha da sık bir şekilde, keşke olsa diyorum.

dört 
bugün bahsi geçti, hayatımızı nasıl mahvettiğimizin, yada, hayatı mahveden bir düzenin içinde nasıl da uyum sağladığımızın. gün içinde bir ara bu takılmıştı aklıma, sonra akşam çay içerken, arkadaş tekrar bahsi açtı, oda düşünmüş aynısını…. uçak çıktı ya, daha uzun yolları daha kısa sürede gider olduk, ama geçtiğimiz yerlerde daha az şeyin farkına varmaya başladık. daha hızlı yaşamaya, daha çok şey yapmaya yönelik her şey, ama daha az farkında olarak. işte nasibimizce nefes sayısı, ömür? zorluyoruz, daha fazlası neyse, nasıl bir şeyse. dünyası bir köyden ibaret olanlar, herhangi bir köyü olmayan dünyalılardan iyi durumdalar?

beş 
ne olacaksın sorusunu soran insanlara hiç cevabını verince, ve artık garipsenmediğini görünce seviniyorum.

altı (bu ilkin yoktu sonradan ilave ettim)
dün oldu mesela, fasıl vardı, değişik türküler, ara ara duygulandık v.s. sonra şimdi arkadan çalan türküler, sonra genel olarak çalan türküler sevgi, sevgili v.s. eskiden bunların anlamlı, hayatımda karşılığı olan yanları vardı, dinlemek, o zaman için hem bunları dinlemek, sevgiliye bakış açısına zenginlik katardı, ve yine düşünme yetisini genişletirdi sanki. şimdi demin mesela, bunlar beni neden hüzünlendiriyor, bir yer tutmuyor ki hayatımda diye düşündüm. biri canlanmıyor misal artık dinleyince… ve bir yerde olmayan, hiçbir yerde de değildir…