Gazel : seni kim görse
Çocuğa uğradım nasıl oldu diye. Şeyh San?an ı görmüş rüyasında. Domuzları besliyormuş, bakımlarıyla ilgileniyormuş. Üstü başı bulaşmış bir halde. Yanına gitmiş çocuk, bir müddet izlemiş. Üstü başının pislenmiş olmasına, o koku içinde uğraşıyor olmasına üzülmüş. Şeyh San?an çocuğun içinden geçenleri anlamış, gülmüş. Garip bir hal değilmi diye sormuş çocuğa. Çocuk herhangi bir şey demeden de, kalbimiz temizlenirken sevgilinin aşkıyla, üstümüz, giysilerimiz kirleniyor. Çocuk bir şey diyememiş. Şeyh San?an devam etmiş, kişi aşka düşünce, ruhuna yaklaşır, bedenden uzaklaşır, ruha ait herşey güzel fakat bedene ait olan çirkin gelir. Burda olan, bunun görünüşe gelmesinden başka bir şey değil. Ya yanlışsa bütün bunlar diye sormuş çocuk. Şeyh San?an gülümsemiş ve şu iki mısrayı okumuş :
Muma koşan pervane de bu sevdadan gitti
O nura koştu ama ateşe düştü
Çocuk başını öne eğerek susmuş. Şeyh San?an gülümseyerek, hadi çocuk, gitme vaktin demiş. Çocuk vedalaşmak için başını kaldırdığında bambaşka bir yerde bulmuş kendini. Karanlık, sisli bir yol. Yolun ilerisinde, belli belirsiz bir şeyler sayıklayan biri yürüyormuş. Hatırlardığı kadarıyla şu rubaiyi okuyordu…
Bırakmıyorum ki, gönülde düşünce olasın
İstemiyorum ki, gözlerde değersiz kalasın
Seni canımda saklıyorum, gözümde gönlümde değil
Ta ki son nefesime kadar bana yâr olasın
* * *
gözlerim dolmuştu. Çocuk bir müddet sustuktan sonra dönüp gözlerime baktı. Nasip deyip sustu… nasip dedim, sustum…
Şeyh San’an doğru demiş bence. Aşk ruha yaklaştırdığı için değerli.. Ve ruh kadar gizemli bir hazine yok gibi..
Beden fani, ruh baki.. Aşk ve muhabbet de..
Bi de ben bu bloga çoktandır yorum yazmadım dimi
Bi de erkek adam ağlamaz derler, ne kadar doğruysa artık 
ibni sina Nisan 23rd, 2007 at 19:27