lao

?Ben aslında? diye başlayan cümleler kurmaktan çok hazzetmemekle birlikte, ben, aslında çok fazla bu şekilde cümlelere başlama ihtiyacı hissediyorum… çünkü öyle değil aslında dediğim… öyle değil…

bağırmak istedim. Bağırmak istiyorum. Bağırasım var………

meczubtaydım geçen. Oturuyordum, bir yanda rind, bir yanda çocuk….. soba yanıyordu, çok güzeldi. Çay demleniyordu üstünde, buhar… sessizdik, meczubun gözleri hafiften dolu…

kim ne anlatmak ister dedi, kimse cevap vermedi. Sustu epeyce…

sonra…

rinde döndü, gürültü yaparım korkusuyla susanın sessizliği bazen daha büyük bir gürültüdür. Sessiz kalmak için sessiz kalmaya zorlanan çok gürültülüdür. Rahatsız eder…

bana dönerek, anlatacak bir şeyi olmadığını düşündüğü için sessiz kalan, hayatın kıyısından geçmemiştir. Hayat seslidir… hayatı yaşa yada boş ver. Uğraşma…

çocuğa dönerek, sevgilisinin sesini duyamam korkusuyla susan, o sesi duymayı bekleyen duyamaz. Kendi sesinde sevgilisinin sesini duymayan, hiç duymuyordur zaten…

meczup kızgındı sanki, nefes almadan konuşuyor gibiydi. Terliyordu. Epeyce bir şeyler söyledi, çoğu aklımda değil. Kelimeleri çok duyamıyordum, halini izlemekten… bir müddet sonra  eyvaaaaaaah diye bağırdı. Sonra :

beyhude saldık aleme nâm
adem olmayana neyler şân
bahası süsünde değildir sözün
özündedir duyurmalı her ân…

sonra bir eyvah sesi daha yükseldi… ağlayarak kendinden geçti meczub…….

donduk, kaldık, kendimizden geçtik…