lao

dünden beri aklıma fuzulinin “leyla ve mecnun” daki bir kısmı takıldı yine, önceleri de epeyce takılmıştım… babası mecnunu kabeye götürür, orda dua edilir ve bu sayede mecnun belki şifa bulur… ama mecnun ne yapar, kabeyi görür görmez:

ya rab belayı aşk ile kıl aşina beni
bir dem bela-yı aşktan etme cüda beni

diye dua eder. baba vazgeçer v.s. burada baba akıldır galiba…

hayyam demişti : akıl git başımdan çünkü aşk geldi…

—-

platon da bahsediyor bunlardan… bir şeyler anlatıp duruyor, dinlemiyorum son zamanlarda…

—

bugün durgunluk başladı, vakitlice eve gidip vakitlice yatağıma uzanıp tavanı seyredeyim istiyorum… belki muhsin ünlü okurum yine biraz…