lao

Geldim geleli daha geçen gün ancak gidebildim meczuba. Uzun zamandır aynı anda onda olamadığımız rind ve çocukta vardı. Köyden bahsettim, gördüklerimizden, yolculuktan, güzellikten v.s. sonra hem eskilerden, artık olmayanlardan bahsettim. Dedemden, nenemden hem annemden, kapanmış olan kapılardan, boşalmış, yıkılmış mekanlardan. Hüzünle gülümsedi meczup, nasibimize ölümlülere evlat, arkadaş, eş, dost v.s. olmak ve ölüm acılarını yaşamak düştü, nasibimizden ölümsüz olana kulluk alınmasın ki dayanacak gücümüz olsun dedi. Amin dedik. Amin…

Çay içtik, sohbet ettik. Geç olmuştu. Bir ara, esiyordur, daha serindir diye bahçeye çıktık. Öyle sessizce karanlığa bakıp durduk. Meczup, hafif esen rüzgarı dinliyormuş gibiydi. Gözleri kapalı, yüzünde tebessüm, ara sıra sanki daha iyi duymak için başını rüzgara göre yönlendiriyordu. Bir ara rüzgar kesildi, meczup gözünü açtı, bu aralar herkeste garip bir sıkıntı hali var dedi. Gülen bile gülmüyor sanki. Bu aralar, sanki bu görev onlara verilmiş gibi yüklenmiş insanlar dünyayı, altında eziliyor. Ne gereği varsa… deyip sustu. Çocuk, biraz tereddütlü bir şekilde, ama sanki kendisinden cevap bekleniyormuş sıkıntısıyla söze girdi, meczup dedi, ne dediysem, yine sanki hep aynılarını diyecekmişim gibi geliyor, susuyorum, söyleyecek bir şey bulamıyorum. Ardından rind söze girdi, ben ise, ne dediysem daha fazlasını diyesim var, çok daha fazlasını, ama tutup bir ucundan dile getiremiyorum. Meczup gülümsedi, evvel dedi, canı canana kurban eyleyen gelsin, sonra canı cananı kurban eyleyen. Görelim bakalım ne oluyor… Çocuk ve rind sustu, ben zaten susuyordum. Bir ucundan dahil olmak istediysem de söylenenlere, olamadım.

Geç olmuştu, ayrılmak için müsaade istediğimde dayanamadım, bir şeyler diyesim vardı, ama yine diyemedim. Meczup halimden anlayıp, biraz boş ver lao dedi. Bunca korku varken aklında, dile getirip birkaç tane daha ekleme. Boş ver lao dedi, biz bir çok şeyin nasıl olduğunu bilmeyiz, ama olunca illaki anlarız. Dua et, bizde edelim…