lao

yemek yemeyen bir çocuk vardı… yaşlı bir amca bir gün ona demişki, insanın yiyeceği lokma sayısı bellidir, nasibince yer ve yaşar…

çocuk ondan sonra yemek yemeyi bırakmış, ölmekten korktuğu için değil, sevgilisinden uzak olduğu için… demiş ki kendi kendine, madem sayılıdır lokmalarım, onun elinden yemek varken neden onsuz yiyip heba edeyim .. gittikçe zayıflayıp güçsüzleşmiş…

yemelisin dedim, iyice güçsüzleşmeden yemelisin, ölürsün, yemelisin dedim…
güldü sadece… iki adem vardır dedi, biri bütün, diğeri eksik olan… yaşamak bütün olanın işi…

sustum…

—

platona anlattım durmu, ne yapmalı diye sordum…
gözleri doldu, hafifce gülümsedi… iki adem vardır, ikincisi havva’sız yoktur… dedi…

sustum…

—